گوناگون — March 21, 2013 16:41 — 0 Comments

نوروز بر شما مبارک

Print Friendly

 مروری بر تعالیم آئین بهائی

فرارسیدن عید نوروز را به شما ایرانیان عزیز و به همه دوستداران ایران صمیمانه تبریک می گوئیم. آرزوی قلبی ما برای همه شما سلامت ، شادی و برکت  بهمراه اتّحاد و اتّفاق و عشق و محبّت به یکدیگراست.

از زمانیکه سازمان جهانی یونسکو جشن نوروز را به حیث یک رویداد جهانی پذیرفت و رسما آنرا ثبت نمود،  با این  واقعیت روبرو هستیم که نوروز جزو میراث های بشری شده است.  دلایل و اهمیت رسمیت یافتن نوروز به عنوان جشنی جهانی شاید به دلیل دو انگیزه باشد:  اول قدمت جشن نوروز است که این جشن آغازش در دل تاریخ ناپدید است… انگیزه دوم به دلیل شمار کسانی است که این جشن را برگزار می کنند. به این معنا که این جشنِ یک کشور نیست، جشنِ دو کشور نیست که جشن یک حوزه فرهنگی است.

بهائیان عالم نیز از هر قوم و نژاد در بیش از دویست مملکت و سرزمین این روز پر شکوه را با همان نام زیبای ” نوروز” جشن میگیرند و بر طبق نصایح حضرت عبدالبهاء ( فرزند و جانشین حضرت بهاءالله) میکوشند که ثمره چنین روز خجسته ای تنها ” محصور در سرور و شادمانی” نماند بلکه سرآغاز اقداماتی شایان در جهت خیر و رفاه همگان باشد.

عید نوروز گذشته از اینکه برای بهائیان ایران جشن ملی است، روزیست مقدّس برای همه بهائیان عالم چون اولین روز تقویم این آئین شمرده میشود و امسال وارد یکصدو هفتادومین سال بهائی میشویم.

در این روز مبارک از سراسر جهان توجه به کشور مقدّس ایران می نمائیم و برای پیروزی و سر بلندی و آبادانی آن دعا می کنیم. آرزو می کنیم که آن مرز و بوم را زیارت کنیم و آن خاک پاک را ببوسیم و ببوئیم و طوطیای چشم خویش سازیم. نهایت آرزوی ما خدمت به آن خاک تابناک و شما ملت شریف است. چرا که شما هموطنان زرتشت بزرگوار هستید…چرا که شما هموطنان حضرت بهاءالله ، مؤسّس آئین بهائی ، هستید و آن کشور مقدّس مهد این آئین های الهی است. و این عزتی است جاودانه برای ایران که باید قدر این موهبت را دانست و آیندگان شاهد خواهند بود که بخاطر همین موهبت الهی سرزمین ایران از محترمترین سرزمینهای عالم خوهد شد.

امادربارۀ دیدگاه خاص بهائیان راجع به ایران، جایگاه نوروزِ پیروز، باید بیان كرد كه، شكوه گذشتۀ آن مدیون پیامبرانی است همچون حضرت زرتشت، و شاهانی همچون كورش و داریوش، و دانشمندان وبزرگانی همچون مولانا جلال الدین رومی، فردوسی ،  حافظ شیرازی ، ابن سینا ، زكریای رازی وبسیاری دیگر از ایرانیانی که از خود نام نیک بجا گذاشتند.

حضرت بهاءالله، مؤسّس آئین بهائی، در مورد مردم ایران میفرماید ” مشارق (محلّ ظهور)  رحمت و مطالع (محلّ طلوع) شفقت و محبت بوده اند و به نورخِرَد و دانش منّور و مزّین، در این دور و عصر، به واسطۀ آشكار شدن آئین جدید، شكوه وجلالی بی نظیر وبی همتا برای آن مقدّر شده است كه آوازۀ آن را ابدی خواهد نمود”

و نیز ” اميدواريم که از برای ايران اسبابی فراهم آيد که سبب راحت و اطمينان عموم گردد عدل و انصاف بميان آيد جور و اعتساف (ظلم و ستم) نماند. ما را در امور سياسی مدخلی نه، خير عموم خواهيم و ترقّی جمهور و بعالم آداب و اخلاق ايران خدمت ميکنيم شب و روز ميکوشيم که خدا يک روح جديدی در جسم ايران بدمد تا يک قوّه ای خارق العادّه در بنيۀ ايران و ايرانيان جلوه نمايد “..

بهائیان بر این باورند كه ایرانیان گامهای مهمّی را برخواهند داشت، زیرا در آثار مقدسّۀ بهائی بشارات و مژده های فراوانی دربارۀ آیندۀ ایران وجود دارد نظیر:

ایران مركز انوار گردد. این خاك تابناك شود و این كشور منوّر گردد و این بی نام و نشان شهیر آفاق شود و این محروم مَحرَم آرزو و آمال و این بی بهره و نصیب فیض موفور(فراوان) یابد و امتیاز جوید و سرفراز گردد”.
…” افق ایران از پرتو مه آسمان روشن و منیر گردد. عنقریب ( بزودی) آفتاب عالم بالا چنان بدرخشد كه آن اقلیم اوج اثیر(برگزیده) گردد و به جمیع جهان پرتو اندازد و عزّت ابدیۀ پیشینیان دوباره چنان ظهور نماید كه دیده‌ها خیره وحیران گردد”

آثارحضرت بهاءالله که در بین ما مردم جهان منتشر شده است به بیش از 800 زبان اصلی و لهجه های محلی ترجمه شده است و اینک روح و روان میلیون ها نفر را حیات می بخشد. این افتخاریست برای ایران که شخصیتی ازآن ظهور نموده که این چنین آثارش مورد استقبال جهانیان واقع گردیده است.  نهضت روحانی بهائی که از ایران ظهور نموده است ، اینک سراسر پهنه گیتی را در بر گرفته و بیش از 2100 قوم و قبیله و نژاد را در زیر خیمه یکرنگ خود در آورده است.
ما بهائیان در سراسر عالم این مناجات عبدالبهاء  را ورد زبان خود می سازیم و در ساعات دعا و راز و نیاز چنین می خوانیم :

بنام يزدان مهربان
پاک يزدانا ! خاک ايران را از آغاز مشکبيز فرمودی و شور انگيز و دانش خيز و گوهر ريز. از خاورش همواره خورشيدش نور افشان و در باخترش ماه تابان نمايان. کشورش مهر پرور و دشت بهشت آسايش پر گل و گياه جان پرور و کُهسارش پر از ميوۀ تازه و تر و چمنزارش رَشک باغ بهشت. هوشش پيغام سروش و جوشش چون دريای ژَرف پر خروش. روزگاری بود که آتش دانشش خاموش شد و اختر بزرگواريش پنهان در زیر روپوش( پوشش). باد بهارش خزان شد و گلزار دلربايش خارزار. چشمه شيرينش شور گشت و بزرگان نازنينش آواره و دربدر هر کشور. دور پرتوش تاريک شد و رودش آب باريک تا آنکه دريای بخششت به جوش آمد و آفتاب دهش دردميد و بهار تازه رسيد و باد جانپرور وزيد و ابر بهمن باريد و پرتو آن مهرپرور تابيد. کشور بجنبيد و خاکدان ، گلستان شد و خاک سياه ، رشک بوستان گشت. جهان جهانی تازه شد و آوازه بلند گشت. دشت و کُهسار سبز و خرّم شد و مرغان چمن به ترانه و آهنگ همدم شدند. هنگام شادمانی است، پيغام آسمانی است ، بنگاه جاودانی است. بيدار شو ، بيدار شو. ای پروردگار بزرگوار! حال انجمنی فراهم شده و گروهی همداستان گشته که به جان بکوشند تا از آن باران بخششت بهره به ياران دهند و کودکان خود را به نيروی پرورشت در آغوش هوش پرورده ، رشک دانشمندان نمايند. آئين آسمانی بياموزند و بخشش يزدانی آشکار کنند. پس ای پروردگار مهربان! تو پشت و پناه باش و نيروی بازو بخش تا به آرزوی خويش رسند و از کم و بيش در گذرند و آن مرز و بوم را چون نمونه جهان بالا نمايند….  عبدالبهاء عباس

———————————————-—————————————-

خوانندگان عزیز، در صورتیکه راجع به این تعلیم یا دیگر تعالیم بهائی سئوالی دارید لطفا به طرق ذیل با ما تماس بگیرید

پیامگیر :     7400-882-905         ،      ایمیل:  anyquestionsplease@gmail.com

وب سایت برای برخی از کتابهای فارسی بهائی  :     www.reference.bahai.org/fa

 

FacebookTwitterGoogle+BalatarinGoogle BookmarksGoogle GmailYahoo BookmarksOutlook.comShare/Bookmark

Leave a Reply